Το κόστος της διαφθοράς

Σίγουρα το πρόβλημα δεν είναι “η επιστροφή στις διεθνείς αγορές”. Αυτό είναι μια από τις προφάσεις εν αμαρτίαις του ζεύγους των golden boys μας ΓΑΠ και ΓΠ.

Η κατάχρηση δημόσιας περιουσίας έχει επιβάρυνση κόστους λειτουργίας του δημόσιου όχι μόνο το εκάστοτε ποσό της κατάχρησης, αλλά και επί πλέον κόστος από παρενέργειες όπως π.χ. η απαραίτητη για τους καταχραστές γραφειοκρατία, που ελαττώνουν και την ανταγωνιστικότητα του ιδιωτικού τομέα. Το τελικό κόστος για την χώρα μπορεί να είναι και 100πλάσιο μιας μίζας της Ζήμενς π.χ.

Η κατάχρηση δημόσιας περιουσίας από τους πολιτικούς έχει γενικευθεί και δυστυχώς συνεχίζεται και σήμερα μέσα από τα τεράστια ποσά που πληρώνει το Ελληνικό δημόσιο για τόκους και προμήθειες στις τράπεζες που εκδίδουν ή αγοράζουν ομόλογα. Τραπεζικές προμήθειες πενταπλάσιες από ό,τι πληρώνουν άλλες χώρες !.

Τώρα αναφορικά με το νομικό πλαίσιο στην χώρα θα το έλεγα “παρανομικό” πλαίσιο.

Το άρθρο 86 που φόρτωσαν στο Σύνταγμα περί “ευθύνης” υπουργών έγινε ύπουλα και παράτυπα.
Τα συντάγματα είναι για να προστατεύουν τα δικαιώματα των πολιτών και όχι της εξουσίας !
Εξ' άλλου με βάση την απλή λογική πως είναι δυνατόν τα κόμματα που είναι ένοχα για την καταστροφή της χώρας, αυτά τα ίδια να λύσουν το πρόβλημα ?
Αυτό είναι παράνοια. Και μιας παράνοιας, μύριες έπονται θα έλεγα.

Μάλιστα όχι μόνο δεν θα το λύσουν αλλά και συνεχίζουν την κατάχρηση και το καταστροφικό τους έργο, ακόμη και με προσεχείς παραχωρήσεις εθνικών συμφερόντων.
Ο μη καθορισμός της ΑΟΖ π.χ. δείχνει ποιες θα είναι οι επόμενες φάσεις της Εθνικής διάλυσης που επιχειρείται.
Η μικρή Κύπρος με Τουρκικό στρατό στο έδαφος της και μπόρεσε να ορίσει την ΑΟΖ της !

Η Ελλάδα δυστυχώς δεν εκπροσωπείται σήμερα, είναι ανύπαρκτη !